Ödland

Η «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», σκηνοθετημένη από την Maya Deren σε music score Erik Satie με φωνητικά της Keren Ann… κάπως έτσι ακούγονται οι Ödland, ένα νέο, πολλά υποσχόμενο μουσικό σχήμα από την Γαλλία, που ηχογραφούν σε ένα δωμάτιο το δικό τους παραμύθι, το φωτογραφίζουν, το σκηνοθετούν και μας το προσφέρουν εδώ. Μουσική για να αναπολείς και να ονειρεύεσαι ταξίδια από το παρελθόν και το μέλλον αντίστοιχα…

Video: ‘Les yeux de l'oiseau’

Album / Label: “The caterpillar” EP / Self released

Download the whole EP:

• ‘The caterpillar’
• ‘Les yeux de l'oiseau’
• ‘La chanson du parasite’
• ‘Sur les murs de ma chambre’
• ‘Mathilde Rossignol’

Radio Dept.

Title: “David” EP

Release date: 24/06/09

Label: Labrador

Similar artists: Embassy, Sambassadeur

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘David’

Σήμερα κυκλοφόρησε και επίσημα το νέο single των μεγάλων Radio Dept., ονόματι ‘David’, ως EP τεσσάρων τραγουδιών, ένα εκ των οποίων είναι μια remix εκτέλεση από τους Rice Twins. Με τον επικείμενο τρίτο δίσκο των σουηδών να μην είναι ακόμα ολοκληρωμένος, ενώ μάλιστα είχε ειπωθεί ότι θα κυκλοφορούσε πέρυσι το φθινόπωρο και τον προγραμματισμό να το τοποθετεί χρονικά πολύ πιο μετά, προς το τέλος του ’09, οι τρεις νέες συνθέσεις του EP αποτελούν σαφώς μια όαση για τους πιστούς followers των Radio Dept..

Είναι δεδομένο ότι το ‘David’ δεν είναι και η πιο κλασσική σύνθεση της μπάντας, σχεδόν μόνο τα φωνητικά-trademark δίνουν το στίγμα, αλλά δεν μπορώ να μην το θεωρήσω από τις καλύτερες μουσικές ιδέες της χρονιάς, πολύ κοντά στον ήχο του Jens Lekman ή ακόμα ακόμα των Embassy (ιδιαίτερα στο ξεκίνημα του). Αντίθετα τα ‘Messy enough’, ‘The idle urban contemporaries’ είναι βατές και κλασσικές συνθέσεις, υψηλού πάντα επιπέδου… να μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα των zeroes.

Album picks: ‘David’

Odawas

Title: “The blue depths”

Release date: 17/02/09

Label: Jagjaguwar

Similar artists: Skygreen Leopards, Besnard Lakes

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Harmless lover's discourse’

Also mentioned: here (05/01/2008) & here (18/03/2007)

Απίστευτα ταλαντούχοι, οι Odawas είναι μία μπάντα με ευρύτατους ορίζοντες, τη μία μέρα μπορούν να συνθέσουν κάτι που να αγγίζει την αισθητική του Phillip Glass, ενώ την επόμενη να θυμηθούν τις επιρροές από τη folk των 60s ή από τον Neil Young και να δημιουργήσουν το απόλυτο τραγούδι για ένα οποιοδήποτε road trip…

Τα απέδειξαν περίτρανα, όλα τα παραπάνω, στα “The aether eater”, “Raven and the white night” και φέτος δίχως να μας εκπλήξουν, για τρίτη φορά, μας εκθέτουν το δικό τους, ιδιόμορφο μουσικό ευαγγέλιο… μια κατάθεση μουσικών ακουσμάτων και ιδεών είναι το “The blue depths”, δίχως καμία αμφιβολία οι Odawas είναι ένα βιωματικό σχήμα που ξέρει να οικοδομεί το καλύτερο soundtrack εσωτερικών στιγμών.

Μπορεί ποτέ να μην κυκλοφορήσουν κάτι αριστουργηματικό αλλά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα θα μας επηρεάζουν με τους συναισθηματικούς τους ήχους, ηχογραφώντας δίσκους σαν και αυτόν εδώ…

Album picks: ‘Harmless lover's discourse’ (τελεία)

David Bowie

Από τις πιο ξεχωριστές συνθέσεις μιας μέγιστης μουσικής περσόνας... Εξαιρετική ερμηνεία, δυνατό ρεφραίν, απολαυστική μπασογραμμή, ονειρικά πνευστά οδηγούν το κομμάτι σε μια διαρκή κορύφωση...

Video: ‘Absolute beginners’

Elephant Stone

Title: “The seven seas”

Label: Elephants On Parade

Similar artists: High Dials

Links: Official site, MySpace, last.fm

Ο Rishi Dhir μπορεί πάντα να κινιόταν στη σκιά του ταλαντούχου Trevor Anderson, σε ότι είχε να κάνει με τους High Dials, αλλά με το ντεμπούτο του ως Elephant Stone δείχνει αξιόλογη συνθετική ικανότητα και ταυτόχρονα ερμηνευτική.

Στο “The seven seas” βρίσκει κάποιος τουλάχιστον τρία τραγούδια κομμένα και ραμμένα για να γίνουν ιδανικά 7”, με την όλη σημασία του συνδυασμού single-βινύλιο κτλ, ενώ σε όλο το δίσκο απουσιάζει κάποια αδύναμη στιγμή. Στα συν θα πρέπει να αναφερθεί η παρουσία του Jace Lasek (Besnard Lakes) στην παραγωγή, μελών των Dears και των High Dials στη μπάντα γύρω από τον Dhir, καθώς επίσης και της διακριτικής παρουσίας του sitar, που πάντα ο ήχος του με ξετρελαίνει…

Album picks: ‘Bombs bomb away’, ‘I am blind’, ‘The straight line’

Boy

Title: “Please make me dance”

Release date: 15/05/09

Label: Inner Ear

Similar artists: Swans, John Maus

Links: MySpace, last.fm

Ένα album που ξεκινάει με τη στημένη παπαγαλία της παιδικής μας ηλικίας (Πάτερ ημών) και καταλήγει σε στεναγμό επάνω στην πόλη που σε διώχνει (‘Σ’ αγαπάω να της λες’) δεν μπορεί παρά να μην ταρακουνήσει.

Ο Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) άφησε πίσω τους Mary And The Boy διώχνοντας μακριά το cult και γκροτέσκο στοιχείο τους, κρατώντας την ιδιόρρυθμη και απρόβλεπτη τους πλευρά. Πιο νευρώδης από ποτέ, όπως τον θυμόμαστε να καταθέτει την ψυχή του στα live του περσινού Velvet Bus, συνεχίζει να διεκδικεί την προσοχή μας ένα χρόνο μετά, στο δεύτερο του δίσκο “Please make me dance”.

16 ενιαίες συνθέσεις με βίαια πλήκτρα, ακατάπαυστα κρουστά, βασανισμένα φωνητικά που μπερδεύουν ποίηση, απαγγελία, φάλτσο και ουρλιαχτό.

Όλα έντονα, σαν τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής για την οποία μιλάει. Η καθημερινότητα, η θρησκεία, οι άνθρωποι, η αυτοκαταστροφή, η σύγχυση… όλα είναι εδώ. Αρκεί μια ακρόαση στο ξεσηκωτικό παραλήρημα του ‘Γιατί δε χορεύετε ρεεεε;’ που αντικατοπτρίζει σε τρία μόλις λεπτά το τι είναι και – κυρίως - τι δεν είναι ο Boy.

Πάνω απ’ όλα μας δείχνει πως η μουσική είναι δημιουργική ελευθερία, δίχως λεπτομερώς μελετημένα ξεσπάσματα που αναζητούν το σωστό mastering για να ξεσηκώσουν τον ακροατή. Οι επιλογές όμως είναι αυτές που μας ορίζουν και ο Boy διαλέγει να κινείται στα δικά του μονοπάτια, ηχογραφώντας έναν δίσκο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα ξεκάθαρος και αψεγάδιαστος. Αυτό όμως είναι που τον αναδεικνύει ως ανθρώπινο και αυθεντικό, και εν τέλει τόσο προσωπικό.

Album picks: ‘Cool’, ‘The life that I own’, ‘PMMD 2’

Splitting a podcast (#1)

Mono - ‘Ashes in the snow’ (από τους δίσκους της χρονιάς, post rock από την Ιαπωνία)

Loney Dear - ‘Airport surroundings’ (εξαίσιο single)

Crystal Stilts - ‘Love is a wave’ (σπουδαίο συγκρότημα, από το φετινό 7")

Dinosaur Jr. - ‘I want you to know’ (το δεύτερο βήμα της δεύτερης περιόδου των δεινοσαύρων κυκλοφορεί στις 23 Ιουνίου)

Foreign Born - ‘Vacationing people’ (ξεκίνησαν στη Dim Mak και συνεχίζουν στη Secretly Canadian)

Akron/Family - ‘River’ (για πολλά χρόνια ήταν τα αγαπημένα παιδιά του Michael Gira)

Liechtenstein - ‘Roses in the park’ (η νέα μπάντα της Slumberland)

Royal City - ‘A belly was made for wine’ (και όμως έχουν περάσει οχτώ ολόκληρα χρόνια από το φανταστικό “Alone at the microphone”)

Viva Voce - ‘Octavio’ (το “Rose city” δεν μπόρεσε να φτάσει σε αξία τους δύο προκατόχους του… Τουλάχιστον αυτό έδειξαν τα πρώτα ακούσματα!)

Patrick Watson

Title: “Wooden arms”

Release date: 28/04/09

Label: Secret City

Similar artists: Andrew Bird, Rufus Wainwright

Links: Official site, MySpace, last.fm

Γνωστός από τη συμμετοχή του στο “Ma fleur” των Cinematic Orchestra αλλά και από το αξιόλογο, προ τριετίας, “Close to paradise”, ο Patrick Watson ανήκει στη γενιά των singer / songwriters που ανοίγουν το ηχητικό εύρος της μουσικής τους και δεν περιορίζονται στις λιτές συνθέσεις παλιάς κοπής.

Καναδέζικης καταγωγής ο Watson φτιάχνει εύθραυστες συνθέσεις, κατά κύριο λόγο, με πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα ερμηνεία, γι’ αυτό και έχει κερδίσει το σεβασμό μεγάλης μερίδας κριτικών και κοινού, και έχει από πίσω του μια μπάντα που το συνοδεύει διακριτικά αλλά σαφώς ουσιαστικά.

Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι περίμενα περισσότερα, αν και βέβαια το “Wooden arms” έχει τρεις με τέσσερις top συνθέσεις σαν το φανταστικό εναρκτήριο ‘Firewood’…

Album picks: ‘Firewood’, ‘Traveling salesman’, ‘Big bird in a small cage’

15 years ago: Disco Inferno - “D.I. go pop”

Release date: 28/02/94

Label: Rough Trade

Πώς θα σας φαινόταν αν ένα συγκρότημα που λατρεύει τους Joy Division και τους Kraftwerk, όσο τους Public Enemy, να ακούγεται σαν τους Wire αν αυτοί είχαν ιδρυθεί στα 90s; Σίγουρα όχι συνηθισμένο.

Το Λονδρέζικο τρίο των Disco Inferno ηχογράφησε το 1994 το δεύτερο και καλύτερο δίσκο του, απορρίπτοντας τη δημοσιότητα και τον αμερικάνικο alternative ήχο που κυριαρχούσε τότε.

To “D.I. go pop’ ανοίγει το ‘Sharky water’, που ενώ στην αρχή φαντάζει ως ένα μελωδικό ambient τέχνασμα, μεταλλάσσεται σε ένα θορυβώδη όγκο από άγριες κιθάρες και παραμορφωμένα φωνητικά. Στο ‘Starbound: All burnt out and nowhere to go’ ακούγονται εκατοντάδες κλικ φωτογραφικών μηχανών πάνω σε ένα συνεχόμενο κολάζ από φωνές, ενώ σε μερικά σημεία ο δίσκος υπερβαίνει τα όρια του θορύβου, όπως στο ‘A crash at every speed’. Φυσικά όλα αυτά τα περίεργα συνδυάζονται άψογα στην τελική μορφή των τραγουδιών, δημιουργώντας μια απίστευτη αλχημεία ήχων και εικόνων. «Don't expect to be seen, Don't expect to be heard...» είναι τα πρώτα λόγια του ‘Even the sea sides against us’, τα οποία φαίνονται τόσο ειρωνικά αν σκεφτεί κανείς ότι το συγκεκριμένο αποτελεί την υπέρτατη στιγμή του δίσκου. Πίσω από μία μαγευτική ατμόσφαιρα ο Ian Crause (τραγουδιστής και κιθαρίστας) ακούγεται σαν να απολογείται για τη διαφορετικότητα και την καινοτομία των Disco Inferno. Ο δίσκος κλείνει με το νοσταλγικό ‘Footprints in the snow’ αφήνοντας τον ακροατή να αναρωτιέται αν άκουγε μουσική ή έβλεπε κάποια φουτουριστική ταινία.

Το “D.I. go pop’ αποτελεί μία τομή στη μέχρι τότε μουσική και νομίζω ότι ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί, όχι ως τεχνολογία, αλλά ως δημιουργικότητα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ηλεκτρονικό, ambient, πειραματικό... Με την ίδια ευκολία μπορεί να είναι πρωτοποριακό post-rock, μελωδικό παιδί του industrial ή απλά ένα φοβερό pop άλμπουμ.

Αφήστε τους post-rock πατέρες να ασχολούνται με τα δεκάλεπτα ανούσια κρεσέντα τους. Οι Disco Inferno μπορούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να σας αναθεωρήσουν τη γνώμη για τις λούπες, τις πειραγμένες κιθάρες, τα samples, το θόρυβο... Και πάντα το καταφέρνουν, να είστε σίγουροι.

High Fidelity (#8)

1) Chris Garneau - ‘The leaving song’

Μετά από ένα καλό, αλλά μέχρι εκεί, ντεμπούτο album (“Music for tourists”), ο Chris Garneau επιστρέφει με ένα παιχνιδιάρικο πρώτο single (‘Fireflies’) στο φετινό δεύτερό του βήμα, το οποίο ξεκινάει εντελώς διαφορετικά, με το σπαρακτικό και ανατριχιαστικό ‘The leaving song’, σύνθεση που θα ζήλευε ακόμα και ένας Rufus Wainwright! Μακάρι και τα υπόλοιπα τραγούδια του “El radio” να έχουν το ίδιο επίπεδο…

2) Lolek - ‘Have you noticed?’

Και αυτό είναι ένα εναρκτήριο τραγούδι, αυτήν τη φορά από έναν έλληνα μουσικό, τον Lolek που έβγαλε μόλις το πρώτο του έργο, από την πατρινή Inner Ear, με τίτλο “Alone”. Το ‘Have you noticed?’ έχει μία απίστευτη ποιότητα που ομολογουμένως θα μπορούσε να το βάλει σε οποιοδήποτε δίσκο του Matt Elliott ή των ισπανών Migala, όντας ένα από τα καλύτερα ελληνικά tracks που έχω ακούσει εδώ και χρόνια…

3) Sébastien Schuller - ‘Awakening’

Mega επιστροφή! Τρία χρόνια μετά το αψεγάδιαστο “Happiness” ο γάλλος συνθέτης κυκλοφόρησε το δεύτερο album του πριν από λίγες εβδομάδες, album φυσικά εξαιρετικό! Το ‘Awakening’ είναι ένα από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν, και πάλι όλος ο δίσκος έχει φανταστικές συνθέσεις…

4) Elephant Stone - ‘I am blind’

Pop για σεμινάριο, περισσότερα την επόμενη week για μια μπάντα πολωνών από τον Καναδά, έτσι δεν είναι Winter;

5) Twiggy Frostbite - ‘Heroes’

Ένα θεσπέσιο single από ένα σημαντικό ντεμπούτο! Λεπτομέρειες λίγο πιο κάτω…

Twiggy Frostbite

Title: “Through fire”

Release date: 18/02/09

Label: Despotz

Similar artists: Devics, múm, Mazzy Star

Links: MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Heroes’

Από την ακόρεστη πηγή χρυσού της μουσικής Ευρώπης, την κοιτίδα παραγωγής όμορφης pop, την παγωμένη Σκανδιναβία, έρχονται στα ηχεία μας οι σουηδέζες Twiggy Frostbite με το “Through fire”, το πρώτο τους δισκογραφικό βήμα.

Μελωδίες ντυμένες στο χρώμα του λευκού και του πάγου, όπως η γενέτειρά τους, με ένα αριστοτεχνικό κράμα από ηχοτοπία που στροβιλίζονται ανάμεσα στην ambient και την electronica, την rock και την folk, την φωτιά και το νερό, οι τρεις κοπέλες σε αιχμαλωτίζουν ξεκάθαρα από την αρχική μέχρι την τελευταία νότα του δίσκου. Μια αιχμαλωσία όμως που τείνει σε μια οικειοθελή παράδοση…

Σαν όνειρο που σε τυλίγει με γλυκό υγρό καθώς σε βυθίζει στον ωκεανό… όπου η σειρήνα σε παρασύρει με τα τρυφερά της φωνητικά, τα κύματα των drums ηχούν αργόσυρτα μέχρι να (ξε)σπάσουν πάνω στους βράχους, η βροχή από κιθάρες να δένει μεθυστικά με τον αέρα των εγχόρδων, άλλοτε καταιγιστικά και δαιμονισμένα, άλλοτε αργόσυρτα και υπνωτικά… Το “Through fire” είναι ένας δίσκος ελεγειακός, μελαγχολικός, ερωτικός και ολοκληρωτικά φαντασιακός… Μια κλεφτή ματιά στο εξαιρετικό video του ‘Heroes’ (director: Ina Steinnes) και κάποια κλικ πάνω αριστερά θα σας τοποθετήσουν στο παιχνίδι τους.

Album picks: ‘Morning’, ‘Heroes’

Jay-Jay Johanson

Title: “Self-portrait”

Release date: 13/10/08

Label: EMI

Similar artist: Perry Blake

Links: Official site, MySpace, last.fm

Αρκετά χρόνια μετά την εκπληκτική τριάδα των “Tattoo”, “Whiskey” και “Poison” o ιδιαίτερα συμπαθής σουηδός επιστρέφει με ένα album που κινείται στα γνώριμα μονοπάτια, δίχως πολλές πολλές εκπλήξεις, αλλά με ένα δυνατό σύνολο από δέκα αξιοπρεπείς συνθέσεις.

Στο “Self-portrait” ο Jay-Jay Johanson (με παύλα ανάμεσα στα δύο Jay) δείχνει απίστευτα άμεσος στον τρόπο ερμηνείας του και, όπως συνήθως, ασύγκριτα οικείος στις μουσικές του ιδέες, ακούστε πολύ απλά το αποτέλεσμα που προέκυψε από τα παραπάνω στο εναρκτήριο ‘Wonder wonders’.

Είναι δεδομένο ότι θα τον ακούσω αρκετά ακόμα μέσα στο 2009... και ας είναι δίσκος της περσινής σοδιάς!

Album picks: ‘Wonder wonders’, ‘Broken nose’, ‘Sore’

Delay Trees

Title: “Soft construction” EP

Release date: 04/03/09

Label: Self released

Similar artists: Moi Caprice, Legends, Radio Dept.

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘About brothers’

Ένα από τα ομορφότερα EPs της τρέχουσας χρονιάς μάς ήρθε από τη μακρινή Φιλανδία, από ένα κουαρτέτο που έσκασε έτσι ξαφνικά, έτοιμο για μεγάλα πράγματα, αν κρίνουμε από την ποιότητα των εφτά αποσπασμάτων του “Soft construction”.

Οι Delay Trees είναι ένα από τα πιο αξιοπρόσεχτα και μελωδικά πράγματα των τελευταίων χρόνων, φέρνουν στο μυαλό επίσης σκανδιναβικές μπάντες σαν τους σουηδούς υπερήρωες Radio Dept. ή τους δανούς Moi Caprice!

Εξαιρετικό artwork, εκπληκτικές συνθέσεις που στην κυριολεξία μαγεύουν με τον άμεσο τρόπο που έχουν στο να πείθουν τον κάθε ακροατή, ευκολομνημόνευτα ρεφραίν, αυτό το EP φτάνει σε αξία πολλά από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια (βλέπε Air France, Foreign Born για παράδειγμα).

Απαραίτητο!

Album picks: ‘About brothers’, ‘Tarantula / Holding on’

Pains Of Being Pure At Heart

Title: “Pains Of Being Pure At Heart”

Release date: 03/02/09

Label: Slumberland

Similar artists: Black Tambourine, Field Mice, Asobi Seksu

Links: Official site, MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Come Saturday’, ‘Young adult friction’, ‘Everything with you’

Τριάντα λεπτά ήταν αρκετά για να δείξουν το πόσο καλή μπάντα είναι… και μιλάω για την καταιγιστική τους εμφάνιση στην Βαρκελώνη, την προηγούμενη Παρασκευή. Οι Pains Of Being Pure At Heart μπορεί μην πρωτοτυπούν μουσικά, αλλά έχουν μια ασυναγώνιστη σπιρτάδα, φοβερό όνομα, ηχογραφούν σε μία εταιρία που μετράει πολύ σαν ετικέτα και επιπλέον έχουν συνθέσει κάποια καταπληκτικά κιθαριστικά τραγούδια.

Προερχόμενο από την Νέα Υόρκη, αυτό το κουαρτέτο φέρνει διαρκώς στο νου ονόματα σαν τους Black Tambourine και τους Field Mice, συνδέεται αρκετά με τον ήχο της shoegaze σκηνής, δανείζεται μουσικές τάσεις που θεωρούνται βασικές στην indie σκηνή αλλά μου μοιάζει εξαιρετικά συμπαθές, στο εν κατακλείδι της υπόθεσης…

Το λέω και το υπογράφω… το επόμενο τους δισκάκι μπορεί να είναι και κάτω του μετρίου, και τι με αυτό; Δεν με απασχολεί και τόσο, δεν ψάχνω αυτήν τη στιγμή τους μουσικούς πατριάρχες του αύριο, αλλά ένα album σαν αυτό εδώ, απλό στη σύστασή του αλλά γευστικό στην «πόση» του!

Album picks: ‘Come Saturday’, ‘Young adult friction’

Neko Case

Ξέρει να φτιάχνει τέτοια τραγούδια και μάλιστα με εξαιρετική ευκολία. Είναι σημαντική τραγουδοποιός, αλλά δεν γνωρίζω αν μπορεί ποτέ να φτιάξει έναν ολοκληρωμένα σπουδαίο δίσκο…

Video: ‘People got a lotta nerve’

Album / Label: “Middle cyclone” / Anti-

Pawa Up First

Title: “The outcome”

Release date: 05/05/09

Label: Dare To Care

Similar artists: ?

Links: MySpace, last.fm

Είναι γαλλόφωνες καναδοί από το Quebec, παίζουν μία κινηματογραφική εκδοχή post rock μοντέρνας (και όχι late 90s) αισθητικής, ενώ δεν παραλείπουν να εισάγουν rap στοιχεία με φτυμένες ρίμες, έτσι για την αλλαγή…

Οι Pawa Up First είναι μια ενδιαφέρουσα μουσική περίπτωση, αφού στον τρίτο τους δίσκο μου φαίνονται τόσο συνειδητοποιημένοι, με όλες τις συνθέσεις του “The outcome” να έχουν κάτι να κολλήσουν στο συνολικό έργο και τόσο ελκυστικοί που δεν μπορώ παρά να τους βγάλω το καπέλο.

Διαφορετικοί και ατμοσφαιρικοί, σε κάθε άκουσμα αυτό το album κερδίζει όλο και περισσότερους πόντους…

Album picks: ‘Territorio’, ‘The outcome’

Animal Collective

Οι Animal Collective ήταν μία από τις πιο υπερεκτιμημένες μπάντες της δεκαετίας μέχρι και φέτος… που μετατράπηκαν στη μακράν ΠΙΟ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΗ μπάντα των zeroes. Το “Merriweather post pavilion” που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο πήρε κριτικές που θα ζήλευε ακόμα και το “OK computer”, οι bloggers το λάτρεψαν στην κυριολεξία, το indie κοινό έμεινε άναυδο από την ιδιοφυία της μπάντας και εγώ συνεχίζω ακόμα να ψάχνω λόγους για να το ξανακούσω. Και λέω λόγους γιατί ένας λόγος υπάρχει και ακούγεται στο video πιο κάτω, αλλά ποτέ μα ποτέ ένα και μόνο τραγούδι δεν μπορεί να μετατρέψει ένα άνισο και άνοστο album σε αριστούργημα, όσο σπουδαίο και αν.

Το ‘My girls’ είναι συγκλονιστικό, όμως το “Merriweather post pavilion” δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη indie «φούσκα» όλων των εποχών…

Jason Lytle

Title: “Yours truly, the commuter”

Release date: 19/05/09

Label: Anti-

Similar artists: Grandaddy

Links: Official website, MySpace, last.fm

Ο ιθύνων νους των Grandaddy, σχεδόν μία δεκαετία (για την ακρίβεια εννέα χρόνια) μετά το “The sophtware slump”, δείχνει αξιοζήλευτη έμπνευση σε τραγούδια σαν το ‘Brand new sun’ ή το ‘I am lost (and the moment cannot last)’, και επί της ουσίας καταφέρνει να μας βάλει στη διαδικασία να μετρήσουμε μία ακόμη ακολουθία ακουσμάτων του ‘The crystal lake’, από εκείνο το ταλαιπωρημένο από το παίξιμο αντίτυπο του δεύτερου δίσκου των βορειο-καλιφορνέζων!

Στο “Yours truly, the commuter” ο Jason Lytle είναι σαφώς κεφάτος, οι μελωδίες και τα νωχελικά lo-fi τραγούδια του έχουν όχι μόνο λόγο ύπαρξης, αλλά θαρρώ ότι είναι γεμάτα από ουσία, ποτισμένα σε όλη τους την διάρκεια από το αναμφισβήτητο ταλέντο του σαραντάχρονου μουσικού.

Και ειλικρινά αυτός ο δίσκος μου αρέσει περισσότερο από ότι το “Sumday” ή το “Just like the fambly cat”…

Album picks: ‘Yours truly, the commuter’, ‘Brand new sun’, ‘I am lost (and the moment cannot last)’

Papercuts

Title: “You can have what you want”

Release date: 14/04/09

Label: Gnomonsong

Similar artists: Galaxie 500, Midlake, Beach House

Links: MySpace, last.fm

Legal MP3: ‘Future primitive’

Also mentioned: here (12/06/2007)

Έχοντας δύο συμπαθητικούς δίσκους αλλά μια όχι και τόσο μαζική αποδοχή από το ανεξάρτητο κοινό, οι Papercuts, δηλαδή ο Jason Robert Quever – για το γυρίσω στον ενικό – κατάφερε στην τρίτη του δισκογραφική απόπειρα να μας παραδώσει ένα τόσο γλυκό και άξιο κολακευτικών σχολίων δίσκο, αναμειγνύοντας με τη μουσική του κουτάλα ήχους από συγκροτήματα σαν τους Midlake και τους Galaxie 500...

Το “You can have what you want” είναι τόσο ζεστό ως άκουσμα όσο δεν μπόρεσε ποτέ κάποιος δίσκος του Devendra Banhart να χαρακτηριστεί… στιγμές σαν το αξιολάτρευτο ‘Dead love’ με βάζουν σε σκέψεις για το αν η μουσική πρέπει να είναι περίπλοκη, όταν τόσο απλά μπορεί κάποιος να συνθέσει ένα ιδιαίτερα κολλητικό απόσπασμα, χωρίς πομπώδεις εξάρσεις, βαθυστόχαστες ηχητικές εναλλαγές και λοιπές φλυαρίες…

Και με θαυμάσιο εξώφυλλο μάλιστα!

Album picks: ‘Dictator's lament’, ‘Dead love’, ‘The void’

Clues

Μαζί με το ακριβώς από κάτω, από τα singles της χρονιάς!!!

Video: ‘Perfect fit’

Album / Label: “Clues” / Constellation

Passion Pit

Μαζί με το ακριβώς από πάνω, από τα singles της χρονιάς!!!

Video: ‘The reeling’

Album / Label: “Manners” / French Kiss

Wooden Shjips

Title: “Dos”

Release date: 14/04/09

Label: Holy Mountain

Similar artists: Sunn 0))), Spacemen 3

Links: Official website, MySpace, last.fm

Έχετε αναρωτηθεί πως μπορεί να ακουγόταν ένα ηχητικό καλειδοσκόπιο; Αργόσυρτοι επαναλαμβανόμενοι ρυθμοί, ο ένας χτισμένος πάνω στον άλλο, μικρές μελωδίες να αποκτούν μορφή καθώς μεγεθύνονται και συρρικνώνονται, ένα ψυχεδελικό ταξίδι που κυλάει κλιμακωτά και δεν θες να σταματήσει. Ένα τέτοιο υπνωτικό παιχνίδι είναι και το “Dos”, η δεύτερη δισκογραφική απόπειρα των Wooden Shjips.

Με έδρα το Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, οι Wooden Shjips εμφανίστηκαν το 2007 με την πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα, το ομώνυμο album, ένα ιδιότροπο και ίσως άνισο έργο, που ενώ είχε φιλόδοξες βάσεις, χανόταν σε ένα στατικό και κοινότυπο ύφος. Δυο χρόνια μετά, οι τέσσερις μουσικοί φαίνεται να τοποθετούνται ακριβώς εκεί που ήθελαν να ανήκουν εξ’ αρχής, με τη βέλτιστη εικόνα που είχαν στο μυαλό τους να ξετυλίγεται με πλήρη αρμονία στα 35 λεπτά της συνολικής του διάρκειας.

H λειτουργία του kalei-Dos-cope πραγματοποιείται ως εξής: Στο εξωτερικό του βρίσκονται ψυχεδελικά κάτοπτρα, στην άκρη του ένα ακατέργαστο 70s ροκ κάλυμμα και στο εσωτερικό του βρίσκουμε μικρά κομματάκια από kraut στοιχεία. Τα κάτοπτρα αντανακλούν το εισερχόμενο ρυθμικό φως με τέτοιο τρόπο ώστε εμφανίζονται εικόνες από ηχητικούς πυρήνες garage rock, ενώ όλα τα θραύσματα κινούνται και έτσι δημιουργούνται διαφορετικοί πειραματικοί σχηματισμοί με τις μελωδίες των Spacemen 3, των Can και των Suicide.

Το “Dos” μπορεί να συνοψιστεί και ως ένας κατεξοχήν εκστατικός δίσκος που σου δημιουργεί μαγικές οπτικές ψευδαισθήσεις… Όπως είπε και ο Oscar Wilde «η ψευδαίσθηση είναι η ανώτερη όλων των απολαύσεων». Εμείς δε μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε…

Album picks: ‘For so long’, ‘Down by the sea’

High Fidelity (#7)

1) Vello Leaf - Swing on clouds

Το συγκεκριμένο track έπαιζε συνέχεια το προηγούμενο σαββατοκύριακο, αλλά και μέσα στην εβδομάδα, σήμερα είναι πάλι Σάββατο μεσημέρι και μένω με την απορία πως έπρεπε να φτάσει 2009, και με καθυστέρηση τριών χρόνων να ανακαλύψω αυτό το ΑΨΟΓΟ τραγούδι.

2) Young And Sexy - The city you live in is ugly

Επ’ ευκαιρίας του πρόσφατου album των Young And Sexy, το «ξεσκόνισμα» των τριών πρώτων δίσκων της μπάντας από τον Καναδά, με έφερε ακόμα πιο κοντά στο ντεμπούτο τους, το θαυμάσιο “Stand up for your mother” (Mint Records – ’02). Το ‘The city you live in is ugly’ είναι pop ύμνος, πώς να το κάνουμε, ενώ οι Young And Sexy μπορούν άνετα να κατακτήσουν τον τίτλο του πλέον underrated συγκροτήματος της τρέχουσας δεκαετίας!

3) Jeremy Jay - We were there

John Maus meets Erlend Oye… Το “Slow dance” έχει άλλα δυο-τρία αποσπάσματα τέτοιου επιπέδου αλλά αυτό είναι πιο στακάτο και μου «κάθεται» πιο καλά…

4) Other Lives - Paper cities

To ‘End of the year’ μπορεί και ίσως είναι πιο ολοκληρωμένο τραγούδι, αλλά τούτο μα το Θεό μου θυμίζει Prayer Boat, και πιστέψτε με το “Polichinelle” είναι μακράν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους! Συν τοις άλλοις από τη μέση και πέρα συγκλονίζει...

5) Glen Johnson - Save me

Τα είπαμε λίγο πιο κάτω...

Other Lives

Title: “Other Lives”

Release date: 31/03/09

Label: TBD

Similar artists: Great Lake Swimmers, Shearwater

Links: MySpace, last.fm

Ζεστές μελωδίες, αυτό είναι ουσιαστικά το μυστικό των Other Lives. Της μπάντας που ντεμπούταρε πολύ πρόσφατα και όχι μόνο δείχνει να έχει λόγο ύπαρξης στη τρέχουσα χρονιά, αλλά σημαντικά πρωταγωνιστικό ρόλο. Το πενταμελές σχήμα από την Oklahoma μπορεί να σας θυμίσει, με τη μουσική του, αρκετά συγκροτήματα του ίδιου ήχου (indie folk με τη βούλα) αλλά διαθέτει πέντε έξι αξιοζήλευτες συνθέσεις, που πάνε το ομώνυμο ντεμπούτο ένα επίπεδο πιο πάνω από το μέσο όρο.

Πιο ουσιαστικοί από τους κάθε Keane, πιο ταλαντούχοι από τους κάθε Umbrellas, πιο μελωδικοί από τους κάθε Great Lake Swimmers, οι Other Lives έβγαλαν έναν από τους καλύτερους δίσκους του πρώτου τριμήνου, αν και πρέπει να ομολογήσω πως η χρονιά την έχει την μετριο-καλούστικη ταμπέλα σχεδόν σίγουρη και ας έχουμε ακόμα Απρίλιο…!!!

Για την ιστορία, οι Other Lives ανοίγουν σε μερικές εβδομάδες κάποια lives του Elvis Perkins, ενώ αμέσως μετά θα αποτελέσουν το support act στους Decemberists… κι αυτό ίσως κάτι πρέπει να σας λέει!

Album picks: ‘Black tables’, ‘Paper cities’, ‘End of the year’

Glen Johnson

Title: “Details not recorded”

Release date: 30/03/09

Label: Make Mine Music

Similar artists: Piano Magic

Links: MySpace, last.fm

Το “Details not recorded”, το πρώτο προσωπικό album του Glen Johnson των εξαίσιων Piano Magic δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί από τον οποιοδήποτε σαν τον απόγονο του “Part monster”. Ούτε καν σαν μία συνέχεια των δουλειών που ηχογράφησε στο παρελθόν ο Johnson ως Future Conditional και Textile Ranch, αφού η συγκεκριμένη κυκλοφορία έχει τη δική της ταυτότητα και δομή, ενώ μάλιστα κινείται σε λιγότερο ηλεκτρονικά και πειραματικά πεδία (η σειρά των δύο προαναφερθέντων επιθέτων έρχεται σε αντιστοιχία με την σειρά παράθεσης των side projects του Johnson).

Ακολουθώντας πιστά όλη του την πορεία, αρχής γενομένης από το προ δεκαετίας “Low birth weight” μπορώ μετά βεβαιότητας να παραδεχτώ ότι θα ήμουν ιδιαίτερα επιεικής αν θεωρούσα το “Details not recorded” ως ένα ακόμα σπουδαίο δείγμα του πολυτάλαντου Johnson. Αυστηρά μιλώντας και κρίνοντας χρίζω το πρώτο του έργο σαν μια καλοδεχούμενη και ενδιαφέρουσα έκθεση μουσικών ιδεών, δίχως όμως σημαντικό εκτόπισμα (ίσως εξαιρώντας το εκπληκτικό ‘Save me’), αλλά μην σας αποτρέπω… ακούστε το cd και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Album picks: ‘Save me’

Scott Walker

Αν και δεν τα πηγαίνω και ιδιαίτερα καλά με τα tribute albums, παρ’ όλα αυτά περιμένω με δόσεις περιέργειας το δίσκο-φόρο τιμής στον παμμέγιστο Scott Walker, του οποίου το track list επιμελήθηκε ο Stephen Kijak, δημιουργός του ντοκιμαντέρ “Scott Walker: 30 century man”.

Και δεν γίνεται να μην έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η διασκευή, για παράδειγμα, του ‘The world’s strongest man’ από τους Damon & Naomi ή του ‘The seventh seals’ από την Nicole Atkins, με το εν λόγω εγχείρημα να υποστηρίζεται από σημαντικά ονόματα όπως την πάντα πρωτοπόρα Laurie Anderson, τους Saint Etienne (!), τον γερμανό Ulrich Schnauss, την Dot Allison, την Stephanie Dosen, μεταξύ άλλων… Το Μάιο από την Lakeshore Records!

Decemberists

Title: “The hazards of love”

Release date: 17/03/09

Label: Capitol

Similar artists: Neutral Milk Hotel

Links: Official site, MySpace, last.fm

Η επιστροφή του Colin Meloy και των Decemberists έκανε τρία χρόνια να σχεδιαστεί – το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δύο οποιουσδήποτε διαδοχικούς δίσκους τους – αλλά, εκ του αποτελέσματος, άξιζε την συγκεκριμένη καθυστέρηση. Το “The hazards of love” μπορεί μεν να μην είναι ένα ακόμα “Her majesty” ή ένα ακόμα “Picaresque”, αλλά όταν έχουμε να κάνουμε με μία μπάντα τέτοιου επιπέδου, ακόμα και το πέμπτο ΚΑΙ πιο αδύναμο album της μπορεί να είναι μία εξαιρετική δουλειά…

Σαφώς και έχουμε να κάνουμε με έναν conceptual δίσκο χωρισμένο σε 17 (!) μέρη που εξιστορεί τους κινδύνους της αγάπης όπως μας λέει και ο τίτλος, ενώ η όλη ιδέα προοριζόταν σύμφωνα με τα λόγια του Meloy για ένα και μόνο τραγούδι… στην πορεία μετατράπηκε σε ένα ολόκληρο album! Εδώ έχουμε να κάνουμε με την ιστορία αγάπης ανάμεσα στην Margaret, την οποία «υποδύεται» η Becky Stark των Lavender Diamond και στον William (Colin Meloy) και επειδή σε όλα τα καλά παραμύθια υποχρεωτικά πρέπει να υπάρχει και μία κακή παρουσία, για να διαταράσσει τις ισορροπίες, προσθέστε τη ζηλιάρα μάγισσα του δάσους Shara Worden (My Brightest Diamond).

Στα περί μουσικής, το “The hazards of love” δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας δίσκος από τον οποίο μπορεί ο καθένας μας να διακρίνει κάποιο τραγούδι, εξάλλου όλα τα conceptual κάπως έτσι κινούνται πάνω-κάτω… Το θεατρικών διαστάσεων indie που παίζουν οι Decemberists έχει πλέον εμπλουτιστεί με hard riffs, οι μελωδίες είναι διακριτικές και διακριτές, η χορωδιακή συμπεριφορά παρούσα σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, αλλά η εξαιρετική συνθετική πένα του Meloy είναι καθόλα παρούσα.

Πιστεύω στο πέμπτο δίσκο τον αμερικάνων… Η αντοχή στο χρόνο θα δείξει αν η εν λόγω δουλειά θα μπορέσει να σταθεί δίπλα στα προ ετών αριστουργήματα των Decemberists. Και έχω την εντύπωση πως μπορεί …!!!

My Brightest Diamond

... και μία από My Brightest Diamond:

Lavender Diamond

Για να προετοιμάσω το μεθεπόμενο post, μία γεύση από Lavender Diamond:

15 years ago: Blueboy - "Unisex"

Release date: ?/?/94

Label: Sarah

Αν οι Field Mice ήταν οι μπροστάρηδες μιας μουσικής σκηνής που λατρεύτηκε και συνεχίζει να έχει φανατικούς οπαδούς ανά την υφήλιο, αν οι Brighter ήταν η πλέον εναλλακτική σοφιστικέ μπάντα που έβγαλε η Γηραιά Αλβιόνα στα nineties… τότε οι Blueboy ήταν (και είναι) η μεγάλη συμπάθεια, ένας μουσικός κεραυνοβόλος έρωτας που διατηρείται άσβεστος εδώ και τόσα χρόνια!

Την άνοιξη του 1994, δεκαπέντε χρόνια δηλαδή πίσω, το “Unisex” αποτέλεσε τη διάδοχη κατάσταση ενός άλλου σπουδαίου μουσικού επιτεύγματος (“If wishes were horses”), αλλά έδωσε στους Blueboy τη δυνατότητα να πάνε ακόμα παραπέρα τη μουσική τους, να ανέβουν ένα-δυο επίπεδα ως μπάντα και να κυκλοφορήσουν το δικό τους αριστούργημα. Με απόλυτους πρωταγωνιστές το εναρκτήριο ‘So catch him’, τη νευρική αλλά και τόσο ιδιαίτερη pop σπιρτάδα του ‘Cosmopolitan’, τις άψογες μελωδίες του ‘The joy of living’ και την αιθέρια ατμόσφαιρα του ‘Lazy thunderstorms’, η μπάντα από το Reading θα μπορούσε να μείνει στην αιωνιότητα ακόμα και αν κυκλοφορούσε αποκλειστικά δύο 7” με αυτά τα τέσσερα αποσπάσματα.

Η τριάδα που κλείνει το δίσκο είναι σχεδόν εξίσου εξαίσια. Το ‘Always there’ διαθέτει τη μαγική ηρεμία ενός ‘You and your sister’ (This Mortal Coil), το ‘Imipramine’ διαταράσσει τα νερά με την αυστραλέζικη κοψιά του (κιθαριστικό indie κατευθείαν από την Ωκεανία), ενώ τέλος η reprise έκδοση του ‘So catch him’ δεν είναι κάτι άλλο από ένα γλυκό αποχαιρετιστήριο…